شکر شکن شوند همه طوطیان هند

از وقتی مدیر برای ساختمونمون اومده ما بیچاره شدیم.

مدیر رو سازنده و مالک قبلی ساختمون گذاشته و معلومه که هوای جیب اون یارو رو داره.

چمن های حیاط خشک شدند.

سیستم تخلیه فاضلاب یک بال ساختمون بوی گند می ده( خدا رو شکر سمت ما نیست)

اون اوایل که برق می رفت بعد از شاید یک ساعت دست کم ژنراتور رو روشن می کرد. به هوای اینکه الانه که برق بیاد وروشن کردن  ژنراتور کلی ضرره.

به محسن گفتم ازش بپرس نابغه تو از کجا می دونی کی برق میاد؟

یارو گفته بود زنگ می زنیم اداره برق می پرسیم!!

به محسن گفتم اتفاقا قطع کردن برق توسط تیم اطلاعاتی خیلی قوی و محرمانه کنترل می شه و کلا دیسپاچینگ برق از امنیت خیلی بالایی برخورداره حالا این آقا با یک تلفن خبر دار می شه؟

الان برقمون درست شده ولی..

آب افتضاحه.

تا این مدیر نبود ما با هیچ کمبود آبی مواجه نبودیم. الان، با وجود یک بچه فسقلی. دوش ها تعطیل شدند. آب مثل شره میاد.

مجبور شدم لگن بگذارم و با لگن حموم کنیم.

فکر کن چمباتمه می زنم بعد کاسه کاسه آب می ریزم رو سرم!

البته خیلی کیف داره ولی خوب آب کمه

باز شانس آوردیم که شیرهای آب مختلف خونه از تانک های آب متفاوت تغذیه می شوند. گاهی یکی که نداره از اون یکی آب جمع می کنم.

از شانسمون سقف خونه مون هم سوراخ نیست تو فصل بارون آب جمع کنم!

په نون.

جالبه بدونید نقاط بسیاری از هند از آب باران برای مصارف خانگی استفاده می کنند.

دولت هند یک کار بسیار نیک و پسندیده کرده و اون هم سوبسیدی کردن این کارهای محافظ محیط زیسته.

محسن یکی از کامیون هاش روبرای تعمیر کنار می گذاره. بعد می گه گیربوکس(gear box) کامیون رو دربیارند تا برای تعمیر بره تمیرگاه.

از قضا وقتی می گه بگذارند گوشه باغی که انبارش اونجاست از دلش می گذره نکنه نگهبان باغ بلایی سر این گیربوکس بیاره و هاپولیش کنه.

کلا وظیفه نگهبان رو دارید دیگه؟!

از این نگهبانه بگم براتون. یک مرد پیر پنجاه و خرده ای ساله( سخته کلمه پیر با این سن جمع بشه ولی واقعا هست)، دائم الخمر به تمام معنا، ریقو، فوتش کنی پرت شه بخوره تو دیوار و بسیار سیاه.

همیشه هم زیر درختی ولو شده و از حال رفته. انقدر که مثل جنازه می مونه محسن می گه یک وقت میای تو باغ می بینی بغل درختی یک جنازه افتاده. یک وقت زهره ترک می شی!!

بعد وقتی هم که یارو از حال میره عین آدم نمی افته که مثل یک دستگاهی که یک دفعه باتریش رو بکشی بیرون این می افته. دست و پا و گردن یک وری.

یک بار هم که سرش خورده بود گوشه جدولی و شکسته بود ولی تا به هوش بیاد نفهمیده بود.

خلاصه وضعیت و مختصات این نگهبان رو داشته باشید حالا.

حقوق این نگهبان هم از ماهی ۳۵۰۰ روپی حدود ۱۲۰ تومن ما تجاوز نمی کنه. تو باغ هم سبزی می کاره هم به ما می ده هم میفروشه.

نگید چه نگهبونیه دارید که ما مصیبت سر نگهبان زیاد داشتیم.

داشتم از گیربوکس می گفتم.

محسن یک لحظه از دلش می گذره نکنه این تاتا( یعنی بابا پیری) این قطعه رو بلندش کنه. بعد به خودش می گه نه بابا تاتا تا بیاد بجنبه شب شده!

فردا میان میبینند که گیربوکس نیست!! محسن به برادرش می گه خیلی نمی تونه دور رفته باشه یک جور اعتراف خود خواسته(!) ازش بگیر ببین کجاست. باید تو اوراقی های اطراف باشه.

برادرشوهر جان هم طی اقدامی جیمز باندی تیم عملیاتی می فرسته به اوراقی های اطراف و خبردار می شه که گیربوکس تو یکی از تعمیرگاه ها بوده.

تاتا هم بطور کاملا خودخواسته و خودجوش ! به دزدیش اعتراف می کنه و می گه که با کمک دو نفر دیگه گیر بوکس رو جابجا می کنند و می برند به اوراقی.

اونجا هم به قیمت ۳۰۰ روپیه می فروشند و نفری ۱۰۰ تا سهمشون می شه. یعنی چیزی در حد ۴۰۰۰ تومن گیر هر کی میاد.

حالا گیر بوکس چند بیارزه خوبه؟؟ حداقل یک میلیون و دویست هزار تومن ما.

حالا رفتند گیربوکس رو از اوراقی بیارند صاحبش گفت یکی اومد به من ۳۰۰ روپی داد و بردش!

اون یکی هم کسی نبوده جز باغبون باغ عمه محسن که داشته از باغشون دزدی رو تماشا می کرده و میره ۳۰۰ تا به اوراقی می ده و تهدید می کنه که این مال باغ ماست و صاحبش بفهمه پوست از سرتون می کنه.

جالبتری داستان اینجاست که همین باغبون ابتدا به ساکن نمیاد داستان رو بگه و در اثر پیگیری های اطلاعاتی برون مرزی و همکاری اینتلیجانس سرویس های محلی محسن می فهمه که گیر بوکس پیش اونه!!

ما هم دو تا احتمال دادیم، یا قاتل خود مقتوله!

یا باغبون دوم وفادا بوده و خواسته گیربوکس ما رو از چنگال عمال رژیم صهیونیستی نجات بده

یا اینکه بدش نیومده اون هم به نوایی برسه، با توجه به اینکه می دونسته این قطعه بیشتر از ۳۰۰ تا می ارزه!!